Zapier vs Make — co wybrać do automatyzacji w 2026

Zapier — jak działa i dla kogo

Zapier to weteran rynku automatyzacji — działa od 2012 roku i ma dziś ponad 6 000 integracji. Jego siła to prostota: interfejs prowadzi krok po kroku, a przeciętny użytkownik zbuduje pierwszego Zapa (czyli automatyzację) w 10–15 minut, bez żadnej dokumentacji.

Każdy Zap składa się z triggera (zdarzenie startowe) i jednego lub więcej action (akcji). Zapier rozlicza tzw. taski — każda akcja, która coś zmieni w docelowej aplikacji, to jeden task.

Plany Zapiera w 2026 (orientacyjnie):

• Free — 100 tasków/mies., tylko Zapy 1-stepowe (jedna akcja)
• Professional — od ok. 19,99 USD/mies., wieloetapowe Zapy, filtry, formatery, webhooki
• Team — od ok. 69 USD/mies., współdzielone foldery, role
• Company / Enterprise — wyceniane indywidualnie, SSO, SLA, audyty

Zapier to dobry wybór dla firm, które chcą szybko ruszyć z automatyzacją bez angażowania dewelopera, mają rozproszone SaaS-y i potrzebują głównie prostych integracji typu „przepisz dane z A do B".

Make — jak działa i dla kogo

Make (dawniej Integromat) to platforma o znacznie bogatszej logice. Zamiast liniowego flow ma wizualny diagram, w którym moduły można łączyć w dowolny sposób — z routerami, iteratorami, agregatorami i pętlami. Pozwala to budować scenariusze, które w Zapierze byłyby niemożliwe albo wymagałyby kilku oddzielnych Zapów.

Make rozlicza operacje — czyli pojedyncze wywołania modułów. To inna jednostka niż task w Zapierze i zwykle dużo tańsza w przeliczeniu na to samo zadanie biznesowe.

Plany Make w 2026 (orientacyjnie):

• Free — 1 000 operacji/mies., 2 aktywne scenariusze
• Core — od ok. 9 USD/mies. za 10 000 operacji, pełna obsługa modułów
• Pro — od ok. 16 USD/mies., custom variables, priority execution
• Teams — od ok. 29 USD/mies., role, audit log, więcej operacji
• Enterprise — wycena indywidualna, SSO, dedykowany support

Make to wybór dla firm, które mają nieco bardziej złożone procesy: warunki, agregaty, pętle, fallbacki, czy potrzebę przetworzenia danych przed zapisem. Świetnie sprawdza się w automatyzacji CRM i operacjach na większych wolumenach danych.

Pricing w praktyce — gdzie się rozjeżdża

Najbardziej myląca rzecz w porównaniu Zapiera i Make to jednostka rozliczeniowa. „Task" w Zapierze i „operacja" w Make to nie to samo. Przykład realnego scenariusza: przyjmujesz lead z formularza, walidujesz dane, sprawdzasz czy istnieje w CRM, jeśli nie — tworzysz, jeśli tak — aktualizujesz, wysyłasz powiadomienie na Slacka i notatkę do Asany.

• Zapier: ten sam scenariusz to ok. 4–5 tasków (każda akcja to task; filtry i formattery również są zliczane)
• Make: ten sam scenariusz to ok. 6–8 operacji (każdy moduł, łącznie z modułami logicznymi)

Liczby wydają się podobne, ale przelicznik kosztu zmienia obraz. Plan Zapier Professional za 19,99 USD daje 750 tasków miesięcznie. Plan Make Core za 9 USD daje 10 000 operacji. Przy 100 leadach dziennie (3 000 miesięcznie x 5 tasków = 15 000 tasków vs 3 000 x 7 operacji = 21 000 operacji) Zapier będzie kosztował ok. 70–100 USD/mies., Make ok. 16–25 USD.

Konkluzja: dla małych wolumenów (do kilkuset operacji miesięcznie) Zapier wychodzi taniej lub porównywalnie. Przy wolumenach powyżej 5 000 operacji miesięcznie Make zaczyna wygrywać i różnica rośnie liniowo.

Integracje i pokrycie aplikacji

Zapier ma więcej integracji w liczbach bezwzględnych — ok. 6 000 vs ok. 1 800 w Make. Ale ta różnica ma znaczenie głównie dla niszowych aplikacji. Wszystkie popularne SaaS-y (HubSpot, Pipedrive, Salesforce, Slack, Notion, Asana, Airtable, Google Workspace, Microsoft 365, Stripe) są obsługiwane w obu narzędziach.

Różnica jest jednak w głębokości integracji. Make często udostępnia więcej akcji per aplikacja (np. dla HubSpot Make ma osobne moduły dla custom objects, properties, associations — Zapier obsługuje to jako generyczne API calls). Z drugiej strony, dla nowych SaaS-ów Zapier zwykle pojawia się jako pierwszy.

Jeśli używasz nietypowego SaaS-u — sprawdź najpierw, czy ma natywną integrację w obu narzędziach. Jeśli nie ma — pozostaje integracja przez API, którą oba narzędzia wspierają (Make natywnie, Zapier od planu Professional).

Krzywa nauki i utrzymanie

Zapier wygrywa pod względem łatwości startu. Jeśli jesteś osobą, która buduje automatyzacje raz na kwartał i nie ma technicznego backgroundu, Zapier będzie znacznie mniej frustrujący. Make wymaga zrozumienia diagramu, kierunku przepływu danych, agregatorów i routerów — to konceptualnie bliżej programowania wizualnego niż „następny krok, dalej".

Z drugiej strony, im więcej automatyzacji budujesz, tym bardziej Make zaczyna się opłacać. Diagram pozwala natychmiast zobaczyć, co się dzieje. Debug w Make pokazuje dokładnie, jakie dane przeszły przez każdy moduł, w jakim formacie i dlaczego coś poszło nie tak. W Zapierze trzeba rekonstruować to z logów taska.

Praktyczny dropoff: w Zapierze, gdy scenariusz urośnie do 10+ kroków z filtrami i ścieżkami warunkowymi (Paths), staje się trudny do utrzymania. Make w tej samej sytuacji jest czytelny, bo to wciąż jeden diagram, a nie zagnieżdżona drzewiasta struktura.

Logika, błędy i scenariusze nieoczywiste

Make ma znacznie bogatszą obsługę logiki. Standardowe elementy, które są w Make natywnie, a w Zapierze albo wymagają drogich planów, albo obejść:

• Iteratory — przejście po każdym elemencie listy
• Agregatory — zebranie wielu rekordów w jeden output
• Routery z warunkami — wiele ścieżek równoległych z różną logiką
• Error handlers per moduł — fallback gdy coś się nie uda, ponowienie z opóźnieniem, alternatywna ścieżka
• Custom JavaScript w module „Tools" — bez płatnego dodatku

W Zapierze podobne rzeczy są możliwe, ale często wymagają planu Professional lub wyższego, a niektóre (np. iteratory nad listami) są niewygodne i wymagają obejścia przez Code step. Dla automatyzacji prostych — to nie problem. Dla automatyzacji złożonych — to argument za Make.

Compliance, RODO i lokalizacja danych

To temat, który wraca w każdej rozmowie z większą firmą. Make jest częścią grupy Celonis (siedziba w Niemczech, część operacji w Czechach), serwery działają w UE. To upraszcza rozmowę z działem prawnym — dane nie wychodzą poza EOG.

Zapier ma siedzibę w USA (San Francisco) i infrastrukturę globalną, w tym w USA. Oba narzędzia podpisują DPA i mają certyfikaty SOC 2. Jednak dla branż regulowanych (finanse, zdrowie, sektor publiczny) Make jest często łatwiejszym wyborem od strony compliance.

Jeśli dane są wyjątkowo wrażliwe albo branża wymaga pełnej kontroli nad infrastrukturą, warto rozważyć trzecią opcję — n8n self-hosted, o czym piszemy w artykule n8n vs Zapier.

Kiedy wybrać Zapier, a kiedy Make — checklist

Wybierz Zapier, gdy:

• Masz proste, liniowe automatyzacje (1 trigger, 1–3 akcje)
• Wolumen miesięczny to do kilku tysięcy tasków
• Zespół nie ma czasu na naukę nowych narzędzi i potrzebuje „działa od jutra"
• Korzystasz z bardzo niszowego SaaS-u, którego nie ma w Make
• Lokalizacja serwerów w UE nie jest kluczowa

Wybierz Make, gdy:

• Masz złożone scenariusze z warunkami i pętlami
• Wolumen miesięczny przekracza 5 000 operacji i koszt zaczyna boleć
• Potrzebujesz porządnego error handlingu i ponawiania
• Pracujesz na danych, które przed zapisem trzeba przeliczyć lub zagregować
• Zależy Ci na lokalizacji danych w UE (RODO, sektor regulowany)

Hybryda też ma sens. Zapier do szybkich integracji departamentowych (marketing, HR), Make do core procesów sprzedażowych i operacyjnych. Tak działa wiele firm i to często najtańszy układ.

Podsumowanie

Zapier i Make rozwiązują ten sam problem na dwa sposoby. Zapier optymalizuje na łatwość, Make na elastyczność i koszt. Dla firmy startującej z automatyzacją, mającej do kilkudziesięciu prostych zadań — Zapier jest szybszy. Dla firmy, która ma już doświadczenie i chce skalować bez eksplozji kosztów — Make wygrywa praktycznie zawsze.

Zanim wybierzesz, policz ROI z automatyzacji i sprawdź realny wolumen swoich procesów. To dwie liczby, które przesądzą wybór szybciej niż jakakolwiek lista funkcji.

FAQ